داستانی به عنوان شانزده سالگی تو این وبلاگ می نوشتم که دیگه اون ذوق اولیه رو برا نوشتنش ندارم از همون اولشم چون تحت تاثیر یه خواب زیادی فکرمو مشغول کرده بود و همش خوشم میومد به اون خوابه تو ذهنم بالو

ما خانواده ای از طبقه ی متوسطیم حقوق بگیریم هم پدرم هم مادرم فرهنگی بودن و حالا بازنشستن ، نسبت به یه سری فامیلا وضعیت مالی پایین و نسبت به یه سری از فامیلا وضعیت مالی مشابه داشتیم ، و من کمش تو بچگ

انقد بدم میاد از اونایی که یه کتاب می خونن

هی یه سطر از یه صفحه اشو زیرش خط می کشن استوری می کنن

با انگشتای لاک زدشون

اه

بابام

فهمیدیم شما خیلی اهل مطالعه ای

با اون انگشتای نشونگر خیلی آشتی با ظرافتهای دخترانه

در حالی که در واقع هیچ کدومش نیستن

جز تظاهر

نه سلیقه دارن نه آشپزی دارن نه ظرافت دخترانه

نه آبرو نه حیا هیچی

کاش یکی بود دلتنگم می شد

می گفت سلام خوبی چی کار می کنی ؟

یکی که تو صحبتش باهام احتیاط می کرد

با اینکه خیلی حرفای خوب تو آستینش بود

می ترسید یه وقت با گفتن همون خوبا ازش برنجم

یکی که بعد صحبت باهاش دلم پر می کشید تا که برم پیشش باشم

یکی که قرار باشه تا آخر عمرم همدم و هم صحبتم شه

دلم عجیب صحبت شیرین با یاری که جانی باشه می خواد

من چه گناهی کردم که با سی سال سن از این محرومم

تا کی آخه :(

خانواده ی مادرم یه جورن که تا از غمت بگی مصرن بقبولونن که

غم خودشون بدترو سختتره

تابستون سال هشتادوپنج بود

تازه هجده سالم شده بود

دعوت شده بودیم عروسی پسر عموی مادرم

هر کسی با توجه به اینکه عروسی می ره کلی به خودش رسیده بود

ولی نمی دونم چرا قشنگ شدن من .....

بقیه حذف شد

از رفتارای خارج از عرف وبلاگ نویسی خیلی بدم میاد بعضیا هستن که یه جور لوس ننری به خاطر وبلاگ نوشتنت براشون مهم میشی که حالت از این مدل مهم شدن خودت واسه کسی به هم می خوره و اون اغلب آدمایین که اصرار

آدما تا موقعیتشون عوض میشه ادعا شون هم عوض میشه حتی خودم ،پاییز که تو کلاس فوتوشاپ یه پسری یه جور نگام کرده بود و من یه ذره امیدوار شده بودم کلا دیدم به زندگی عوض شده بود اونمسر یه همچین اتفاقی که

اه بعضیا دیگه واقعا حالمو به هم می زنن

اه اه اه

فهمیدیم بابا شما خیلی دانشمندی

می خوام اصلا دیگه با بعضیا در ارتباط نباشم

آدرسمو این بار عوض کنم دیگه بهش نمی گم